Rzeźba krasowa

Rzeźba krasowa Rzeźbę krasową tworzą skały wapienne, które stosunkowo łatwo ulegają wietrzeniu. Dlatego też tworzą one ciekawą formę krasową zarówno na powierzchni Ziemi jak i w jej wnętrzu. W wyniku działania wód powierzchniowych powstają charakterystyczne dla krasu formy. Żłobki krasowe tworzą się na skałach powierzchniowych. Są to bruzdy wycięte przez spływającą w linii prostej wodę. Żłobki krasowe poprzedzielane są żebrami krasowymi. Tam skąd woda nie może odpłynąć tworzą się niewielkie zagłębienia, które zostały nazwane ospą krasową. Do większych form należą lejki krasowe, które występują w postaci zagłębień okrągłe bądź owalne, których średnica wynosi od kilku do nawet kilkuset metrów. Urwały to połączenie kilku lejków. Na powierzchni Ziemi można rozróżnić również mogoty, skały sterczące w formie ostańców i obłych wzniesień. Wody, znajdujące się pod powierzchnią Ziemi, formują tam podziemny świat zbudowany z przeróżnych form krasowych. Powstają wówczas jaskinie z których najbardziej charakterystyczne elementy to stalaktyty (narastające na stropach jaskiń), stalagmity (narastające na ziemi) oraz stalagnaty (połączone obydwa elementy). W wyniku działania procesów fluwialnych (czyli działania rzek na tereny przez które płyną) tworzą się specyficzne formy terenowe. Procesy te zmieniają rzeźbę w sposób trójstopniowy. Najpierw odbywa się niszczenie, później transport, a na końcu akumulacja. W zależności od biegu rzeki jedno z nich zawsze dominuje. W biegu górnym energia wód jest największa. W efekcie tego to właśnie tutaj największą działalnością jest erozja. Erozja denna to wcinanie się rzeki w podłoże skalne, które prowadzi do powstania dolin V-kształtnych. Częstym zjawiskiem w biegu górnym jest również erozja wsteczna polegająca na wymywaniu i niszczeniu progów skalnych w wyniku czego, rzeka „cofa się”. W biegu środkowym zaczyna dominować erozja boczna. Jest to odbijanie się nurtu rzeki od jednego brzegu do drugiego wymywając je w ten sposób i tworząc zakola, czyli meandry. W dolnym biegu rzeki procesy erozyjne stają się coraz słabsze, zaczyna natomiast dominować akumulacja. Bieg rzeki zwalnia, a przy ujściach tworzą się delty, w których skumulowany jest transportowany przez cały czas materiał.

Wielkie rozdarcie

Wielkie rozdarcie O tym zjawisku wiadomo jeszcze stosunkowo niewiele. Odkrycie, jakiego dokonano w 1988 r. prezentuje jeszcze bardziej dramatyczną alternatywę dla naszego powolnego umierania. Amerykańscy naukowcy zauważyli, że tępo rozszerzania się wszechświata rośnie. Jego źródłem jest tak zwana ciemna energia. Jest to nieznana siła, rozciągająca wszechświat sprawiając, że rozszerzenie to następuje coraz szybciej. Nie wyklucza się, że siła ta z czasem przezwycięży grawitację a tkanka czasoprzestrzeni zostanie wtedy rozerwana. Zjawisko to jest nazywane przez naukowców wielkim rozdarciem. Galaktyki, gwiazdy i wszystkie planety zostaną rozerwane na strzępy w najgwałtowniejszym kataklizmie w historii wszechświata. Prócz zagłady świata nieuchronna jest jeszcze jedna rzecz: nauka będzie z nami do samego końca, czyniąc wszystko, by znaleźć jakieś wyjście. Jest możliwe, że jedynie nauka będzie potrafiła ocalić świat. Prócz zagrożeń z zewnątrz, sama ludzkość może doprowadzić do samounicestwienia. Należy prowadzić w tej kwestii szeroką i powszechną edukację społeczeństwa.

Merkury i Wenus

Merkury i Wenus Merkury jest pierwszą planetą układu słonecznego i jest zarazem jedną z najmniejszych planet . Merkury to planeta która często jest obserwowana przez astronomów z tego powodu iż bardzo często staje się ona ofiarą komet i asteroid co jest rzecz jasna bardzo widowiskowe , ale gdyby taki los spotykał naszą Ziemię , życie mogło by z niej bardzo szybko wyginąć . Merkury to jednak planeta na której życie nie było by możliwe a to ze względu na temperaturę która tam panuje , jest ona najbliżej słońca więc nie trzeba się nadto wysilić aby wyobrazić sobie jak tam musi być gorąco . Planeta ta ze względu na małą masę nie posiada księżyców ani pierścieni , co jest oczywiście uzasadnione . Tak więc Merkury nie jest ani troszkę podobna do ziemi , jest dużo mniejsza a życie na niej nie jest możliwe , Merkury także nie ma atmosfery a powierzchnia tej planety jest spalona przez słońce co można zauważyć dzięki zdjęciom zrobionym przez satelitę . Wenus jest to bardzo ciekawa planeta z kilku względów . Pierwszym i podstawowym względem jest to że jest ona bardzo podobna do ziemi , jest pierwszą planetą układu słonecznego która posiada atmosferę . Niestety warunki klimatyczne panujące na Wenus są bardzo nie sprzyjające rozwijającemu się życiu . Co ciekawe planeta ta jest całkowicie płaska , nie występują tam żadne formy terenu które pełniły by funkcję gór czy tym podobnych . Według wielu naukowców Wenus być może w odległej przeszłości była jak ziemia , lecz z niewiadomych przyczyn diametralnie zmieniła swoja naturę na bardzo nie przychylną . Jest ona bardzo często obserwowana przez miłośników ciał niebieskich , co oczywiście jest uzasadnione . Tak więc Wenus jest to bardzo ciekawa planeta która kryje w sobie wiele tajemnic być może jeszcze nie odkrytych przez człowieka . Ciekawostką jest to że na Wenus rok trwa mniej niż doba , co jest dość niezwykłym faktem z istnienia Wenus .

Kwazar

Kwazar Kwazary są ciałami niebieskimi, które to do złudzenia przypominają gwiazdy. Sama zresztą ich nazwa tłumaczona z języka angielskiego znaczy mniej więcej tyle, co gwiazdopodobny obiekt. Powodem takowych skojarzeń jest wytwarzane przez kwazary ciągłe promieniowanie elektromagnetyczne. Kwazary to nic innego jak bardzo specyficzny gatunek aktywnych galaktyk. Pierwsze zdjęcia tych obiektów pojawiły się jeszcze w dziewiętnastym stuleciu – z tym, że wówczas uznano je za gwiazdy. Zdanie na ten temat zmieniono dopiero w minionym wieku w latach pięćdziesiątych po obserwacjach przy użyciu radioteleskopów. Kwazary charakteryzują się ogromną mocą promieniowania, stąd właśnie bierze się ich jasność porównywalna jedynie z jasnością galaktyk. Stan na dzień dzisiejszy jest taki, że potwierdzone przez naukowców zostało istnienie około stu tysięcy tych ciał niebieskich, zdecydowana ich większość znajduje się w bardzo znacznej odległości od Ziemi, im zresztą bliżej naszej planety, tym drastyczniej ich liczba spada.