Wpisy z Styczeń, 2013

Kwazar

Kwazar Kwazary są ciałami niebieskimi, które to do złudzenia przypominają gwiazdy. Sama zresztą ich nazwa tłumaczona z języka angielskiego znaczy mniej więcej tyle, co gwiazdopodobny obiekt. Powodem takowych skojarzeń jest wytwarzane przez kwazary ciągłe promieniowanie elektromagnetyczne. Kwazary to nic innego jak bardzo specyficzny gatunek aktywnych galaktyk. Pierwsze zdjęcia tych obiektów pojawiły się jeszcze w dziewiętnastym stuleciu – z tym, że wówczas uznano je za gwiazdy. Zdanie na ten temat zmieniono dopiero w minionym wieku w latach pięćdziesiątych po obserwacjach przy użyciu radioteleskopów. Kwazary charakteryzują się ogromną mocą promieniowania, stąd właśnie bierze się ich jasność porównywalna jedynie z jasnością galaktyk. Stan na dzień dzisiejszy jest taki, że potwierdzone przez naukowców zostało istnienie około stu tysięcy tych ciał niebieskich, zdecydowana ich większość znajduje się w bardzo znacznej odległości od Ziemi, im zresztą bliżej naszej planety, tym drastyczniej ich liczba spada.

Błyski gamma

Błyski gamma Są inne zagrożenia, których należy bardziej się obawiać niż globalnego zlodowacenia. Jeśli nie mróz, to istnienie życia na planecie może przypieczętować zdarzenie, które zajdzie biliony kilometrów od ziemi. Jest to bardziej prawdopodobne niż zlodowacenie, a może urzeczywistnić się w każdym momencie. Wersja ta podaje, że najnormalniej usmażymy się. Ten typ zagrożenia został dostrzeżony w latach sześćdziesiątych poprzedniego stulecia. Podczas apogeum zimnej wojny, Amerykanie umieścili na orbicie ziemskiej satelitę, który śledził rosyjskie próby broni atomowej. Gdy Rosjanie detonowali bombę, satelita miał wykrywać towarzyszące temu zjawisku promieniowanie. Promieniowanie takie zostało wykryte w alarmujących ilościach. Nie docierało ono jednak od strony Rosji, ale od przestrzeni kosmicznej. Były to krótkie impulsy promieniowania gamma. W związku z tym otrzymały nazwę błysków gamma. Wiadomo już dzisiaj, że są to najsilniejsze eksplozje we wszechświecie. Podczas kilku sekund, jeden błysk gamma emituje więcej energii niż cała galaktyka. Większość eksplozji, jakie się obserwuje ma miejsce w dalekiej odległości od ziemi, jednak błysków nie można wykluczyć w naszym sąsiedztwie. Tak naprawdę nadal nie wiadomo, co jest źródłem tych błysków. Mogą to być prawdopodobnie wybuchy olbrzymich gwiazd, ale wiadomo na pewno, że mogą zniszczyć życie na ziemi bez żadnego ostrzeżenia i do tego w bardzo szybkim tempie. Gdyby promienie gamma przeniknęły przez atmosferę, zaburzyłyby chemiczną równowagę gazów, jakie chronią cała naszą planetę. Stracilibyśmy wtedy ochronną warstwę ozonową. Gdyby rośliny i zwierzęta potrafiły przetrwać zwiększone stężenie dwutlenku azotu to i tak śmierć ponieślibyśmy wszyscy w wyniku promieniowania. Tym sposobem życie na planecie uległoby zakończeniu. Unicestwienie z powodu błysków gamma jest bardziej prawdopodobne niż globalne zlodowacenie, gdyż zdarzają się bez przerwy. Jednakże z punktu widzenia matematyków – ryzyko takiego zajścia jest minimalne. Badaniami nad taką ewentualnością zagłady życia ziemskiego zajmuje się szereg dziedzin nauki. Naukowcy ściśle ze sobą współpracują, usiłując zebrać w całość poszczególne dane z każdej dziedziny chemii, fizyki, astronomii i matematyki.

Dostawa węgla

Dostawa węgla Jeżeli chodzi o transport dołowy węgla w podziemnych chodnikach wydobywczych kopalni węglowych, to praktycznie całość tego rodzaju transportu odbywa się za pomocą odstawy taśmowej. Począwszy od oddziałowych odcinków, czy to przodkowych czy to głownie rzecz biorąc ścian wydobywczych, opiera się ono właśnie na taśmach gumowych z odpowiednimi napędami. Całość tego typu odstawy oddziałowej zbiega się na odstawie głównej. Tego typu działanie jest konieczne, ponieważ nie jest możliwe doprowadzenie odstawy z każdego oddziału wydobywczego bezpośrednio do zbiorników przy szybowych, czy to bezpośrednio do skipów. Droga węgla od momentu wyrwania z górotworu do zbiorników przy szybowych czasami może rozciągać się na przestrzeni nawet kilku kilometrów. Stąd też odpowiednie systemy transportu, które dobierają prędkość przesyłu taśmy w związku z ilością urobku na niej. Dodatkowo magistralne centralne w kontekście odstawy posiadają odpowiednią moc i szerokość jeżeli chodzi o możliwość przyjmowania urobku z kilku lub kilkunastu źródeł. Jak bardzo łatwo się domyślić, sprawy związane z wydobyciem węgla na powierzchnię, czy urobku jako takiego, są podzielone w czasie ze względu na różne czynniki. Przede wszystkim chodzi w tym momencie o prace skipów wyciągowych, ale nie tylko. Odstawy główne, które pracują non stop, nie są w stanie zagwarantować ogólnie przewidywalnych wyników, jeżeli chodzi o kubaturę, czy tonaż. W tym momencie najlepszym rozwiązaniem jest zabudowa odpowiedniej wielkości i z odpowiednim systemem połączeniem zbiorników urobku przy szybach wydobywczych. Taki system daje bardzo dużą dawkę wygody i ogólnie usprawnia cały system wydobywczy. Skip pracuje poza konserwacyjnymi sprawami i tak dalej, nie przerwanie, całą dobę. Możemy przewidzieć jego wydajność oraz wiele innych kwestii związanych z jego pracą. Jednak nie można tego odnieść do przewidzenia ilości wydobycia z różnych oddziałów, nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę tylko kilka z nich. Zbiorniki przy szybowe mają za zadanie niwelować zarówno braki jak i nadwyżki w wydobyciu, co pozwala na sprawną pracę całego systemu i cykle przebiegający bez niespodzianek ilościowych.

Procesy eoliczne

Procesy eoliczne Procesy eoliczne to tworzenie specyficznych form terenu w wyniku działania wiatru. Działalność ta ma skutki zarówno budujące jak i niszczące. Wywiewanie cząstek mineralnych nazywa się deflacją. Drobne i luźne skały, jak na przykład piasek są łatwo wywiewane i w wyniku tego tworzą się niecki deflacyjne. W Ameryce zjawisko to zajmujące większe obszary nazywa się mianem bolson. W miejscu gdzie dochodzi do deflacji materiał podlega segregacji. Wywiewany jest ten najdrobniejszy, grubszy zostaje. Czasami pozostają grube skały, które nazywa się brukiem deflacyjnym. Korazja to kolejny proces działania wiatru, który polega na ścieraniu i szlifowaniu skał podłoża przez okruchy skalne niesione wiatrem. Najintensywniejsze ścieranie można zaobserwować przy powierzchni ziemi, ze względu na fakt iż piasek najliczniej przemieszczany jest właśnie przy powierzchni ziemi. W wyniku tego powstają charakterystyczne ostańce zwane grzybami skalnymi. W wyniku akumulacji eolicznej powstają na powierzchni ziemi różnego typu wydmy. Wyróżnia się barchany, wydmy paraboliczne, poprzeczne, podłużne i gwiaździste. Różnią się one głównie kształtem.